Weer thuis in Diessen

Nadat ik afgelopen maandag nog wat aandenken voor het thuisfront had gekocht, bezocht ik voorlopig voor de laatste keer de kathedraal. Toch weer naar de pelgrimsmis om twaalf uur, om ook daar afscheid te nemen en eventueel nog enkele bekenden te ontmoeten. Na een wat onrustige nacht in de overvolle refugio ging ik samen met Harrie met de bus naar het vliegveld van Santiago, om daar via Londen naar Eindhoven te vliegen. Op het vliegveld werden we verrast door de aanwezige familieleden, vrienden en bekenden, waaronder een grote groep van OTO, de oldtimervereniging uit Oirschot waarvan ik ook lid ben. Het is toch wel heel speciaal als je weer voet op eigen bodem zet dat je zo in de belangstelling staat. Het was dan ook weer een heel fijn gevoel voor mij, daar geniet je van. Vanaf het vliegveld met een oldtimer naar Diessen, hoe kan het ook anders. Bij het binnenkomen van Diessen werden we uit de auto gezet, de tocht naar de Gildeweide moesten we maar in te voet doen om deze pelgrimstocht echt helemaal in stijl af te sluiten. Op de Gildeweide aangekomen werden we wederom totaal verrast door de grote groep mensen die hier bijeengekomen was om ons te begroeten. Naar mijn schatting waren het ongeveer 150 mensen aanwezig. Iedereen kwam je de hand schudden en weer welkom thuis heten, het leek wel een staande receptie. Onze thuisblijvers hadden zelfs voor een drankje gezorgd en het was echt een heel gezellige bijeenkomst. Na een uurtje, enkele waren al vertrokken, begon het wat te regenen, waardoor aan deze feestelijke thuiskomst een einde kwam. Vlug naar huis dus, om daar in kleinere kring nog enige tijd na te praten met familie en vrienden. De dag liep ten einde, mijn zeer geslaagde pelgrimstocht was voorbij. Ik heb genoten en veel gezien en meegemaakt. De vele foto's die ik maakte onderweg zullen ook voor  ons gezin, de familie, vrienden  en bekenden  een indruk geven wat er zoal  is gebeurd in de voorbije  100 dagen.
Rest mij natuurlijk nog om iedereen die mij steunde, op welke manier ook, heel hartelijk te bedanken. Zonder jullie had dit alles toch heel anders gelopen, ik ben jullie dan ook veel dank verschuldigd. Ik hoop in de toekomst nog menigmaal met jullie te kunnen praten en foto's te kunnen bekijken over deze toch wel heel bijzondere tocht die ik mocht maken. En is er onder jullie die ook overweegt om geheel of gedeeltelijk een pelgrimstocht naar Santiago de Compostela in Spanje te gaan lopen, je bent altijd welkom voor overleg of advies.

Voor iedereen, héél hartelijk bedankt !!! 

aangekomen in Santiago

Omdat ik van hieruit de laatste dagen niet opmijn weblog kon, heeft het een paar dagen geduurd voordat ik weer een aanvulling kon schrijven. Maar dat heeft natuurlijk ook zijn  gevolgen, en dan gelukkig in positieve zin. Toen ik samen met Harrie afgelopen woensdag in Santiago de Compostela aankwam betekende dat natuurlijk dat je je einddoel hebt bereikt. In zekere zin is dat ook zo, maar niet het doel maar de weg ernaar toe is belangrijk. Zo heb ik dat altijd gevoeld en dat is nu alleen maar bevestigd. Als je in Santiago aankomt, is dat zo overweldigend, de massaliteit en vooral het toeristisch deel doet eigenlijk afbreuk aan de eindbestemming. Maar niet te pessimistisch, het is natuurlijk heerlijk en ik ben ook zeer dankbaar dat ik Santiago heb bereikt, heb mogen bereiken mag ik gerust zeggen. Ik heb het altijd als een gunst gezien dat ik dit heb mogen doen. En dan is dit natuurlijk de bekroning op al je geleverde inspanningen. Ik durf gerust te zeggen dat er eigenlijk geen dag voorbij is gegaan dat je niet op een of andere plaats een pijntje hebt gevoeld. Maar daar bijt je dan doorheen en op den duur weet je dat zoiets erbij hoort. Dus toen ik bij de kathedraal aankwam, was de eerste weg naar de plaats waar de Compostela, zeg maar de oorkonde wordt uitgereikt. Dan pas is je tocht voorbij. Na nog even voor het thuisfront voor de webcam op het plein bij de karhedraal gezwaaid te hebben, als bewijs dat je er ook werkelijk bent, dan ga je in de kathedraal naar de pelgrimsmis als bekroning op je pelgrimstocht, en de Heilige Jacobus te bedanken voor de bescherming en steun onderweg. En dan krijg je daar toch een speciaal gevoel bij als het goed is. Maar voor mij een geluk bij een ongeluk was het feit dat ik teveel last had en nog steeds heb van mijn linkervoet. Want in de kathedraal gaan de toeristen onder de H. Mis gewoon door met rondlopen, praten tegen elkaar, foto´s maken en noem maar op. Om dat een plaatsje te geven heb ik de mogelijkheid benut om drie achtereenvolgende dagen naar de pelgrimsmis te kunnen gaan. En dan kijk je op den duur door al die dingen heen, en dan kun je je pelgrimstocht ook waardig en een fijne manier afsluiten. En dat heb ik dan ook gedaan en dat geeft dan weer een voldaan gevoel.
Gisteren ben ik met de bus Harrie achterna gereisd naar Fisterra. Harrie is weer goed ter been en kon dus al lopend naar hier. Vandaag zijn we samen naar Finnisterra gelopen, vóór de middeleeuwen voor de Europeanen het einde van de wereld, van hier uit een afstand van drie kilometer. Samen hebben we de tocht officieel onder het genot van een glas wijn afgesloten, en dat gaf voor mij een fijn gevoel. Niet de afsluiting van deze tocht, maar dat we er samen van genoten dat we op deze plaats konden komen gaf me dat fijne gevoel.
Als alles gaat zoals de planning is komen we aanstaande dinsdag, na 2395 km in 95 dagen te hebben gelopen, ´s avonds omstreeks kwart over acht aan in Diessen, waar we onze familie, vrienden en bekenden hopen te mogen begroeten op de Gildewei, toch een beetje het centrum van Diessen. En mij lijkt dat de Gildewei daar toch wel groot genoeg voor is........

santiago echt in zicht !

Deze keer begin ik met een bedankje aan iedereen die mij op een of andere manier op mijn pelgrimstocht volgt! Echt overweldigend alle reakties, dit had ik echt niet durven dromen. Even wat schrijven op de computer voor enkele mensen die wel geinteresseerd zijn blijkt opeens een golf van reakties die ik met tranen in de ogen zit te lezen. Echt waar, het raakt me diep! Lees alle reakties maar, als dat een mens niet meer raakt dan weet ik het niet meer. Echt bijzonder is de reaktie van onze pastoor. Hij weet zo goed op afstand de waarde te verwoorden van deze tocht, dat ik deze reaktie diverse keren heb gelezen. Alsof ik het zelf geschreven heb, zo treffend ! Maar ook alle andere reakties zijn natuurlijk uit de grond van het hart geschreven, en dat doet me goed. Aan de vooravond van onze aankomst in Santiago is het echt heel fijn dat deze tocht zoveel teweeg brengt, terwijl dat vantevoren echt niet in mijn gedachten zou zijn opgekomen. 
Ja, jullie lezen het goed, WE komen aan in Santiago. Gisteren in Arzua hebben we elkaar weer ontmoet, vandaag liepen we weer onze eigen tocht, maar op dit moment zitten we in een Hostal op 10 kilometer afstand van Santiago. En dat geeft een dubbel fijn gevoel, Aankomen in Santiago en samen aankomen. Want uiteindelijk zijn we ook samen vertrokken uit Diessen en hebben we tot ongeveer 200 kilometer hier in Spanje samen gelopen en ook samen  ¨lief en leed¨  gedeeld. En jullie mogen het gerust weten, dat is natuurlijk ook wel eens af en toe wat geven en nemen. Maar daarom geeft het natuurlijk een echt fijn gevoel dat we SAMEN aankomen! Maar dan houdt het weer even op, Harrie gaat lopend naar Finisterra, en ik waarschijnlijk met de bus. Mijn einddoel was en blijft Santiago en ik ben ook heel blij dat ik op dit moment al zover ben. De eventuele vervolging naar Finisterra zou voor mij een ¨uitstapje¨ worden, en ik zou dat ook zeker hebben gedaan. De hele tocht, en zeker het gedeelte hier in Spanje was erop gericht, maar wat Harrie wel weet en mijn eigen gezinnetje ook, is dat ik al een hele tijd behoorlijke problemen met mijn linkervoet heb. Nee, geen blaren of iets dergelijks, maar het ¨interieur¨ zoals de spanjaarden en de fransen het noemen speelt mij parten. Zeker de laatste dagen, zeg maar weken heb ik er steeds meer last van. Ik heb er natuurlijk door kenners naar laten kijken, en alleen rust was de enige oplossing om deze overbelasting te bestrijden. Maar dat zou mogelijk ook in kunnen houden dat mijn voet ¨op slot¨ zou springen waardoor ik mijn pelgrimstocht zou moeten beeindigen. Daarom heb ik er voor gekozen om met toch steeds behoorlijke pijn door te lopen en maar hopen dat ik in Santiago aan kon komen. En geloof me echt, daar hebben mijn dagelijkse gebedjes gericht aan de Heilige Jacobes echt aan bijgedragen. Dat gaf me sterkte, ik was immers onderweg naar Hem ! En ga ik hem daar voor bedanken, zonder gebed had ik het naar mijn gevoel niet gehaald. En niet alleen het gebed gericht aan de Heilige Jacobus............
 

Triacastela

Voor de kenners van dit gedeelte van Spanje zal dit natuurlijk bekend in de oren klinken, voor alle anderen, zoek maar eens even op hoe kort ik al bij Santiago ben. Niet de prestatie, maar voor mij de mogelijkheid om dit te mogen doen is belangrijk. Niet de mogelijkheid om toestemming van thuis of van mijm werkgever te krijgen, maar de mogelijkheid om dit lichamelijk en geestelijk te volbrengen. Elke dag gaan mijn gedachten daar naar uit, mij is het gegeven terwijl anderen door allerlei omstandigheden daar niet toe in staat zijn. En dat maakt mij dankbaar. Elke dag weer. En als je dan weer in een kerk of kathdraal zit en alles weer eens overdenkt, dan heb ik het daar wel eens moeilijk mee. Ook afgelopen weekend, als je naa een zware klim aankomt bij ¨Cruz de Ferro¨, dan is dat niet alleen voor mij een emotioneel moment. Dan zie je dat ook anderen, echt jong en oud, de tranen de vrije loop laten. Maar dat is dan ook het echt beleven van de camino, het echt teruggeworpen worden op jezelf zijn. Maar beslist ook bevrijdend, het geeft een heel gelukkig gevoel dat je dit zo mag beleven.
Maar voor dat het allemaal zover was, troffen Harrie en ik elkaar weer. Harrie op dat moment gelukkig al weer een heel eind hersteld, en daardoor zag hij het allemaal weer wat positiever in. Maar na die dag besloten we toch om verder deze camino apart te lopen, enerzijds om de totale herstelling niet te belemmeren, en anderzijds om toch ieder zijn eigen beleving van dit einde van de camino te hebben. Ook vanmorgen, nadat we elkaar hier weer ontmoet hebben na enkele dagen apart te hebben gelopen, hebben we afgesproken dat we volgende week dinsdag 1 juli opnieuw elkaar weer zullen treffen op een kleine 20 kilometer voor Santiago, zodat we dan toch samen deze, ook voor mij toch zeer speciale tocht te kunnen volbrengen. Maar speciaal is het niet alleen voor mij, dat is het voor iedereen die de camino loopt. Ik kan dan ook niet anders tegen iedereen die dit leest zeggen, doe het ook, als het vanuit Nederland te ver is, doe dan alleen het Spaanse gedeelte. De ontmoetingen die je hebt met mensen van alle delen van de wereld, van jong tot oud, sdat doet je goed en zet je aan het denken. Ik heb nog geen kwaad woord gehoord, nog geen enkele ruzie meegemaakt. En dat terwijl hier echt alle nationaliteiten samen lopen en met elkaar converseert. Ja, een moeilijk woord, maar ook ik ken maar een paar woorden spaans of italiaans, en toch heb je o zo´n mooie kontakten met mensen die deze taal spreken. Maar als iemand engels of duits spreekt, dan wordt het natuurlijk ook voor mij een stuk levendiger. En na al die weken leer je ontzettend veel van alle talen bij. Vorige week nog een heel gesprek gehad met een jong meisje uit Japan, helemaal alleen hier op de camino. En met een jongen uit Brazilië, ook alleen, en pas 20 jaar oud. Dat doet je dan echt goed day ook zoveel jongeren deze weg lopen. En geloof mij maar, ik vraag het aan bijna iedereen waar ik mee in gesprek raak, iedereen heeft momenten op een dag dat hij of zij denkt, waar heb ik dit allemaal aan te danken. En dat maakt het zo mooi.
En ook verrassende ontmoetingen maak je hier mee. Eergisteren, na een vermoeiende dag was ik na een verfrissende douche en het dagelijkse handwasje even op bed gaan liggen en even ingedommeld. Ik werd wakker omdat de persoon die in het stapelbed boven mij lag een boekje op de grond liet vallen. Hij uit bed om het op te rapen natuurlijk. Op dat moment keken we elkaar aan, waarop hij in het engels zei ¨hello¨. Daarop zei ik, je kunt gerust ¨hallo¨ zeggen! Wat bleek namelijk, voor mij stond Hans van Zon, tien dagen voor ons , dus op 20 maart,vanuit Tilburg vertrokken naar Santiago ! Ik wist natuurlijk dat Hans en Hanneke in de buurt waren, maar zo nabij was natuurlijk echt verrassend. Veel werd er dan ook bijgepraat die dag, eerst op de rand van het bed, later onder het genot van een pilsje, en s´avonds bij het heerlijke pelgrimsmenu. Ook gisteren kwamen zij toevallig in dezelfde refuge terecht, en weer veel gesproken met elkaar en weer samen gegeten. Vanmorgen hebben ook nog een kilometer of 9 met elkaar gelopen, maar daarna bleef ik dan toch hier in Triacastela alleen achter. Misschien treffen we elkaar de komende dagen nog !
  Het weer werkt gelukkig ook mee, echt zonovergoten is het hier al dagen, zeg maar bijna weken. Zelfs ik, als echte ¨blanke¨ geniet hier van. Maar om de echte hitte voor te blijven sta ik iedere morgen om kwart over vijf op om voor zes uur al op pad te gaan. In het donker, want hier komt de zon pas om kwart voor zeven op. Maar na enig zoeken blijf ik gelukkig op de weg, en raak ik niet van het padje !!!
 

Mansilla de las Mulas

Ik heb nu weer de mogelijkheid om mijn site bij te werken, en dus die mogelijkheid grijp ik maar aan. Echt veel is er sinds zondag niet gebeurd, alleen dat ik in 3 dagen 92 kilometer over saaie, rechte wegen heb moeten lopen. En recht zijn de wegen hier wel, maandag was het laatste stuk liefst 17 kilometer lang, zonder huizen, en af en toe een boom en is alles zo vlak als in Nederland. Maar hier zie je dan de hele tijd de horizon, niet onderbroken door bomen of een dorp. En als je dan over zo´n weg loopt, en voor of achter je zie je niemand, harde wind van voren en dan nog af en toe een fikse bui, dan ben je echt op pelgrimstocht, afzien dus. Ook gisteren en vandaag weer die rechte, saaie wegen, maar dan gelukkig nog een paar keer onderbroken door een dorpje waar je dan, als je geluk hebt, een kopje koffie met een bocadillo kunt kopen, je weet wel zo´n typisch spaans broodje. Als je zo´n broodje op hebt, dan heb je ook echt gegeten, en nog voor weinig geld ook. Voor een normale kop koffie onderweg in een cafétje betaal je hier doorgaans één euro.
Met Harrie heb ik dagelijks kontakt via sms, het gaat wel met Harrie, maar het wil niet echt vlotten. voor de laatste informatie hierover kun je het best zijn site bekijken, dat is altijd toch wat uitvoeriger dan de berichten via een sms-je. Hopelijk zet de herstelling door en zien we elkaar binnenkort weer.
Graag maak ik ook nog van de mogelijkheid gebruik om iedereen te bedanken voor de reakties op welke manier ook op mijn site. het is altijd bemoedigend voor mij dat er toch behoorlijk wat mensen mijn pelgrimstocht op deze manier volgen. Nogmaals bedankt, en over een kleine drie weken hoop ik weer in jullie midden te zijn, en mijn pelgrimstocht voltooid te hebben. Maar voor het zover is krijg ik nog heel wat te verduren, de bergen die we hier nog over moeten zijn echt hoog, twee stuks zelfs hoger dan de bergpas over de pyreneeën. En blijf me volgen, als ik de kans heb om jullie te informeren, dan doe ik dat ook........... 

Fromista

De laatste keer dat ik weer de mogelijkheid had om een berichtje te schrijven, was net voor de ¨klim-etappe¨. Die ben ik gelukkig goed doorgekomen, dat klimmen gaat me gelukkig goed af. Ook vanmorgen al om kwart voor zeven stond ik aan de voet van toch wel een behoorlijk stijle berg om Castrojeriz uit te komen en zo weer op de Meseta te belanden. De Meseta is een hoogvlakte met schijnbaar eindeloze wegen, maar ben je eenmaal aan het lopen dan kom je natuurlijk wel ergens uit. Maar dat kan dan wel een weg zijn die uren lang duurt,. Gisteren was ook zo´n etappe en de zon brandde in alle hevigheid, maar daar raak ook ik zelfs aan gewend. Niet dat ik al zoveel in de zon heb gelopen, maar steeds een uurtje of zo. Maar gisteren scheen dan de zon echt de hele dag en was het behoorlijk warm. Als je dan na 30 kilometer op de geplande plaats bent aangekomen is de eerste gedachte een lekkere douche nemen en dat heb ik dus natuurlijk ook gedaan. Dus vandaag had ik een etappe van 26 kilometer voor de boeg en dus ging ik om 6 uur al op weg om de grootste hitte voor te blijven. Maar het was bewolkt, en dat betekend hier in Spanje op dat tijdstip dat het nog donker is. Dus dat was extra goed opletten want bijna niemand is zo vroeg op pad. Na de beklimming waarover ik het in het begin over had, werd het echter steeds donkerder boven mijn hoofd en ja hoor, regen op de Meseta ! Nergens om te schuilen en dus in de open vlakte vlug de poncho te voorschijn getoverd om toch zeker mijn rugzak droog te houden. Uiteindelijk regende het bijna 3 uur en dan is alles wat niet door de poncho beschermd is echt doornat. Maar op dit moment, het is bijna 3 uur, schijnt gelukkig weer de zon en kan alles weer drogen.
Met Harrie gaat het gelukkig weer wat beter zoals ik van hem dagelijks verneem via een sms-je. Maar met de afstanden die hij op dit moment kan lopen, en vandaag zelfs weer een verplichte rustdag om niet te forceren, lopen we wel steeds verder uit elkaar. Ik hoop voor hem dat de herstelling zich doorzet, en dat hij al wandelend ook Santiago kan halen. Op dit moment lig ik aardig op schema, maar ook ik mag geen dag verloren laten gaan om niet in de problemen te komen. Al wandelend hoop ik Santiago te helen, en indien mogelijk ook nog doorlopen naar Finisterra, ¨het einde van de wereld¨. Maar voor het zover is, laat ik hier wel weer een berichtje achter.........

Belorado , Spanje

Na ruim een week heb ik weer de mogelijkheid om mijn weblog bij te werken. Ondertussen is er wel het een en ander veranderd. Om te beginnen bij het begin, de camino hier in Spanje is heel anders als we voor de Frans-Spaanse grens gewend waren. Ja, gewend waren, want alles gewend. Hier is alles veel masaler en tot op zekere hoogte geregeld. Veel pelgrims op de been, als je tijdens het lopen nou voor je of achter je kijkt, je ziet altijd wel één of meerdere pelgrims. Uit allerlei landen komen ze, Duitsland, Engeland, Zwitserland, Noorwegen Zweden, Finland, Spanje, Italië,noem maar op, maar ook uit de Verenigde Staten, Canada, Japan, Nieuw Zeeland enz. Dus ook een mengelmoes van talen hoor je om je heen, maar de meeste pelgrims spreken gelukkig ook engels of duits, zodat ik een woordje mee kan praten. Ondertussen gaat me dat, na een dikke week ondertussen al, behoorlijk goed af. Leuk en gezellig, niet alleen met leeftijdsgenoten, maar ook met de jeugd. Want ook vele jongeren lopen mee en dat maakt het zeker niet minder gezellig. Iedereen heeft wel zijn verhaal of belevenis, en het is natuurlijk ook heel interesant wat iemand beweegd om de camino te lopen.  Wat ondertussen ook heel anders is als voor voornoemde grens zijn de refugio´s, ja zo heten deze onderkomens voor pelgrims hier in Spanje. Van een tiental bedden tot over de honderd bedden kom je ze tegen, van gemeentelijk tot commercieel. En denk nou niet dat de commercieële veeel duurder zijn als de gemeentelijke, dat hoeft niet, dat hangt natuurlijk ook af van de concurentie. Neem nou bijvoorbeeld vandaag hier in Belorado, voor 5 euro heb ik een slaapplaats, kan ik naar toilet, douchen, gebruik maken van een keuken, en vanavond kun je een 3-gangen pelgrimsmenu eten voor 7 euro, inclusief een fles wijn. Deze fles wijn moet je dan wel met 4  personen delen, maar alles bij elkaar is het natuurlijk allemaal wel betaalbaar.
Wat ondertussen ook veranderd is, is dat ik vanaf afgelopen maandag alleen loop. Nou alleen loop, hierloop je zoals gezegd nooit alleen, maar zonder Harrie. Harrie heeft vorige week een blessure aan zijn linkerheup opgelopen door de veranderde omstandigheden. De te lopen paden en wegen zijn heel anders als we voorheen gewend waren. Grote kiezelstenen en keien liggen dikwijls op de paden en de beklimmingen en afdalingen zijn soms behoorlijk stijl en oneffen. Zeker als je dan aan een afdaling bezig bent kan het gebeuren dat je te snel gaat en iedere stap betekend dan een klap op je gewrichten. Ik ben natuurlijk niet zo soepel, dus daal ik voorzichtig, dat geeft ook de minste problemen. Harrie heeft echter de pech gehad dat hij wel geblesseerd raakte, en afgelopen zondag gaf hij aan dat hij devolgende dag niet zou lopen en misschien een langere pauze nodig had, misschien daarna wel lopen maar aangepaste etappes. Op voorstel van Harrie zijn we daarom overeen gekomen dat we tenminste zeker voorlopig ieder onze eigen weg gaan. Zou ik net als Harrie ook een rustdag nemen en aangepaste etappes, dan zou ook ik in tijdsproblemen kunnen komen. Door de verminderde weersomstandigheden zit ik juist goed in mijn vel, maar als de temperaturen gaan oplopen zal ik het zeker moeilijker krijgen dan ik nu heb. Dus dat is mijn reden om het schema dat ik voor ogen had aan te houden.
Maar wat die wegen en paden betreft, door de vele regen van de laatste tijd, ook vandaag vielen weer enkele pittige buien, zijn sommige helemaal overstroomd en zoals we vandaag meemaakten helemaal verzakt. Jullie vragen je misschien af waar ik me nu bevind, nou hier gaat hij dan. Van Roncevalles gingen we via Larrasoaiña naar Pamplona. Van daar via Uterga naar Estella en van daaruit naar Torres del Rio. Die naam alleen al komt wat lugubber over. Nou ik zal je wat vertellen. Hier belandden we in een particuliere refugio, de andere zat vol. Deze particuliere refugio was gehuisvest in een oude woning die vol stond met bedden. Iedere ruimte was benut, en ieder bed bezet. In een bed op onze kamer sliepen zelfs twee meeisjes, één uit Zwitserland en één uit de Oekraïne. Niets bijzonders zul je zeggen, maar als je met 25 personen de beschikking hebt over één badkamer met daarop ook de enige wc, en als dan s´avonds ook nog de stroom uitvalt dan praat je ook ergens over. En als dan in dat dorp ook nog zigeuners wonen, tenminste volgens de uitbaatster van de refugio, die uit zijn op de jponge meisjes en op de spullen van ons pelgrims, dan ben je blij als je devolgende morgen om 6 uur weer kunt vertrekken voor devolgende etappe. Die voerde ons via Logroño, Najera en Santo Domingo de Calzena naar Belorado waar ik nu achter de computer in een restaurant zit. Over twee dagen hoop ik in Burgos aan te komen, Maar morgen gaan we van een hoogte van 800 meter waar we ons nu bevinden naar de 1200 meter op het eind van die etappe, om vervolgens weer ruim 100 meter te gaan dalen. Dus zal ik me weer moeten bewijzen als klimgeit..........

Roncesvalles

Voor degene die niet iedere dag mijn weblog bekijken ontgaat het misschien dat ik gisteren nog even een berichtje geplaatst heb, dus dan kun je deze ook nog lezen als je wilt.
Vandaag dus was het de etappre over de pyreneeen, en dat heb ik geweten ook ! Niet dat ik het wat zwaarte niet gehaald zou hebben, maar de weersomstandigheden waren ronduit slecht. Bij het vertrek moesten we de poncho al aan vanwege een miezeregen. Maar dat was zo erg nog niet, boven zou het toch wel frisser zijn, en dan had ik het plan toch al om hem daar om te hangen. Dus vanmorgen om half acht met frisse moed aan de etappe begonnen, en het eerste stuk viel echt mee. Het tempo niet te hoog, en er zaten toch wel vlakke stukken in het begin om op adem te komen. Maar met de plaats Hunto in zicht werd het toch wel wat serieuzer ! Dan het tempo nog maar wat leger en zoekebn naar het goede ritme. en dat lukte vrij aardig. Wel even pas op de plaats als de adem wat korter werd, maar het ging. En toen werden na een 400 meter stijgen de weersomstandigheden slechter, de bewolking, zeg maar de mist nam toe en het zicht verminderde af en toe tot maar een meter of 20 ! En dan kwam daar nog behoorlijk wat regen bij en natuurlijk, hoe hoger je komt, des te lager de temperatuur. En dan wordt de route van de verharde weg afgeleid en ga je de weilanden in. Dat was nog om te doen, maar ja alles bij elkaar vreet dat wel aan je conditie. Bijna boven aangekomen, op een 3 km na, werd het een stuuk vlakker, maar daar blijft dus dan al het regenwater staan. Dat was echt ploeteren, stukken waar je bijna niet doorkwam en je schoenen meer dsan 5 cm in de modder. op sommige plaatsen was het zo erg dat je de berm in moest, en dat betekende tegen de berghelling op een pad volgen zo smal dat je met moeite overeind kon blijven. Een keer schoof ik uit met het gevolg dat ik een eindje naar beneden roetste en me gelukkig aan een tak kon vastgrijpen ! Eenmaal op het hoogste punt, begon het echt te gieten en dat hield aan tot we in Roncesvalles in Spanje aankwamen, doornat en stijf van de kou. Van de mooie uitzichten boven hebben we helemaal niet kunnen genieten, zo dicht was de mist. Maar alles bij elkaar hebben we toch zeseneenhalf uur kunnen genieten onder het zwoegen. want zo gaat dat, niet alles gaat van een leien dakje. Hier op ons eindpunt kunnen we slapen in een door nederlanders beheerde refugio, ja want zo heten ze in Spanje, die plaats bied aan 80 pelgrims. En vanavond gaan we in het hier tegenoverliggende restaurant lekker genieten van het pelgrimsmenu van slechts 9 euro ! Ja ook pelgrim zijn heeft soms zijn voordelen !!!!

St. Jean Pied de Port

De laatste dagen heeft het hier in zuid-frankrijk behoorlijk wat geregend, en zodoende zijn de paden waar we over gestuurd worden veelal echte modderpaden, en in sommige gevallen modderbeekjes ! Eergisteren, zaterdag, liepen we vanOrthez naar Sauveterre de Bearn. s'Morgens toen we aanliepen was het droog en we liepen de eerste kilometers over verharde wegen, dus niets aan de hand. Maar tijdens onze eerste stop, na 3 uurstjes lopen, begon het te regenen en niet zo mals ook. En toen kregen we dus die paden, met behoorlijk wat hoogteverschil, met alle gevolgen van dien. Ook vandaag werden we pver paden gestuurd die normaalgesproken in dit jaargetijde hier in zuid-frankrijk stoffig zijn, maar nu dus niet. Als je hier momenteel door de bossen loopt zie je op vele plaatsen paddestoelen vanwege de vochtige omgeving. Nu maar hopen dat het weer zeker morgen beter is, want dan gaan we de Pyreneen over. Een etappe van 26 kilometer met over de eerste 20 kilometer een hoogteverschil van 1300 meter. Ook hier gaan we over verharde wegen, paden en wandelpaadjes, niet echt uitdagend bij regen. Maar we zullen zien, de regen die op dit moment valt, komen we morgen op de grond wel weer tegen>

de pyreneén in zicht

Vandaag, vrijdag 30 mei, zijn we in Orthez aangekomen, een leuk stadje en dus weer de mogelijkheid om mijn weblog bij te werken.Toen we na een voor ons korte nacht, afgelopen zaterdag 24 mei, bij Frans en Nia vertrokken, werden we door Frans en de oom van Nia, Wim, weer naar La Réole teruggebracht met de auto. Toch weer een uur en twintig minuten rijden. Toen we aanliepen regende het, dus maar weer de poncho aan, en die zou de hele dag aanblijven. De aanvang van de wandeling was twee uur later dan we gewend waren, dus kozen we ervoor om niet de hele dag de historische route te volgen, maar een stuk over rustige binnenwegen om zo toch een beetje op tijd in Bazas, de finishplaats voor vandaag aan te komen. Bazas is een klein stadje met ook weer een prachtige, kolossale kathedraal, zoals ik die al meer op mijn pelgrimstocht ben tegengekomen. Een enorm, prachtig bouwwerk met opvallend veel, in uitmuntende staat verkerende glasinlood ramen! Iedere keer blijft je zoiets toch verwonderen en op mijn manier kan ik hier ook van genieten.
De volgende dag, zondag, liepen Harrie en ik al weer vroeg in de morgen naar Captieux, een stadje dat door een "Route National" in tweeen wordt gespleten. Daar aangekomen vroegen we aan een paar dames die druk aan het keuvelen waren de weg naar de refuge die Frans van Helvoirt op mijn verzoek voor ons telefonisch besproken had omdat Frans natuurlijk beter met de franse taal kan omgaan dan ik. De weg werd netjes en begrijpbaar uitgelegd maar wij vergaten te vragen hoe ver het nog zou zijn; Dat bleek uiteindelijk ruim 8 kilometer buiten het stadje te zijn, en we waren dan ook blij dat een paar heren ons met de auto daar naar toe brachten, het was midden in de bossen. Nou wil dat misschien niet zoveel zeggen, maar wij waren ondertussen wel aangekomen in "Les Landes", met een door mij geschat bosoppervlak zo groot als onze provincie !! Als we daar naar toe waren gelopen en =dan niet de goede weg genomen, zat ik hier waarschijnlijk niet achter de computer. Maar goed, we hadden een prachtig onderkomen maar geen eten. Dus Harrie vlug op een geleende fiets terug en maar hard trappen want op zondag zijn om 12 uur de winkels dicht. Harrie trapte zo hard dat alle lagers van de trapas eruit lagen toen hij met de boodschappen terug kwam.
Via Roquefort op maandag kwamen we dinsdag aan in Mont de Marsan, een weer wat grotere stad hier in zuid-frankrijk. Hier werkte ik gedeeltelijk mijn weblog van de vorige keer bij. Een leuke stad met veel bedrijvigheid en veel jeugdige personen. Niets raars zul je denken, maar op het franse platteland waar wij veelal lopen zie je bijna geen jeugd. Ook vele restaurantjes en café-tjes met bijbehorende terrasjes maken het wel een stuk vrolijker, en de temperatuur hier is redelijk.
Woensdag liepen we naar Saint Sever. De hele dag, net zoals de afgelopen dagen veelal door de bossen over vlakke wegen. Maar Saint Sever lag toch echt op een "puist", en ik had het vermoeden dat dit wel eens een voorbode voor de komende tijd zou zijn. En ja hoor, de pitige klimmetjes en afdalingen zijn weer terug. Dat kan niet anders dan de voorbode van de pyreneeén zijn ! En warempel, gisteren net voordat we in Argelos binnenliepen zagen we voor het eerst de pyreneeén, de schrik sloeg me toch wel een beetje in de benen. Een dorpje verder, in Beyries, besloten we om daar te overnachten. In onze gids stond immers dat er de mogelijkheid voor was. Het was inderdaad mogelijk, maar het sanitair en de kookmoglijkheden waren minimaal. Ook winkels of een eetgelegenheid ontbrak, niet verwonderlijk in een dorpje van nog geen honderd inwoners. Wel hadden ze daar een prachtig gerestaureerd Romaans kerkje met moderne glasinlood ramen en een nieuw interieur; De oude vrouw die voior ons speciaal de deur van slot deed genoot er zichtbaar van dat ook wij het een mooi kerkje vonden, diverse foto's waard.

Mont de Marsan

Eindelijk na ruim een week ben ik weer in de gelegenheid om mijn weblog bij te werken, maar gezien de tijd die ik daarvoor beschikbaar heb zal het een wat korter versleg worden.
Maandag 19 mei j.l. vertrokken we weer op tijd uit Perigueux, de stad met de enorme kathedraal die we gisteren na het verslag nog bezochten. Wat een enorme bouwwerken bouwde men vroeger toch, en ook in dit geval, wat zijn ze toch mooi bewaard gebleven en zeker ook wel vaker gerestaureerd. Het blijft mij toch steeds verwonderen deze imposante gebouwen. Maar zoals ik al zei, we gingen de stad uit en na een kilometer of vier gingen we een pad in van een zeshonderd meter lang met een stijgingspercentage van naar schatting 13 a 14 % en als je dan boven bent dan ben je in ieder geval wel wakker !! Verder verliep de dag voorspoedig en eenmaal op plaats van bestemming aangekomen, St Astier, werden we via de "Mairie" doorverwezen naar de gemeentelijke camping waar een zeer mooie stacaravan voor pelgrims beschikbaar was voor een zeer beperkte prijs !
Dinsdag liepen we naar Mussidan, een niet al te groot stadje. Daar konden we in een particuliere refuge overnachten, dus gewoon "ingekwartierd" bij een gezin. Ook weer een aparte ervaring, zeker als zo'n gezinnetje nog vier opgroeiende kinderen heeft. Die middag bezochten we natuurlijk ook de plaatselijke kerk, dat is een van de gebouwen die mij tijdens zo'n pelgrimstocht toch zeker wel aantrekken. Ook hier was weer iets bijzonders te beleven als het zo oneerbiedig mag zeggen, rond de doopvond lagen vele natuurstenen, kiezels, met daarop de naam en woonplaats van de legger ervan. Iedere pelgrim, en als men dat wilde ook iedere vakantieganger, werd uitgenodigd om ook zijn steentje bij te dragen, met natuurlijk daaraan verbonden zijn of haar intentie. Ook wel weer iets wat we nog niet eerder waren tegengekomen.
De volgende dag liepen we door een streek waar nauwelijks mensen woonden, wel over verharde wegen en door piepkleine dorpjes, maar een rust ! Niet te geloven. Maar die rustige plekken zijn we de laatste dagen wel meer tegengekomen, maar daar later meer over. Aangekomen in Port St. Foy et Ponchapt { wat een naam toch, hé }konden we in de oude pastorie overnachten, een prachtige lokatie voor een refuge, en van alle gemakken voorzien. Zelfs diverse ingredienten voor maaltijden en alles voor het ontbijt was aanwezig, en dat voor een vrije gift !
Afgelopen donderdag liepen we een geheel andere streek binnen, de streek waar de Bordeaux-wijnen vandaan komen. Een mooi golvend landschap met niets anders dan druivenranken. En als je daar dan loopt en een bewoner vraagt of je een kopje koffie lust, dan sla je dat natuurlijk niet af. Maar deze vriendelijke heer van Portugese afkomst woonde midden tussen zijn eigen wijnvelden, dus s'morgens om half tien zaten we al aan een Bordeaux van eigen huis. En dat smaakte, ook al was het nog vroeg en ver lopen !! Zo maak je iedere dag weer iets verrassends mee, en die dag had men nog een verrassing voor ons in petto ! In St Ferme werden we verwezen naar een overnachtingsadres speciaal voor pelgrims. Niets bijzonders, maar de dame op de "Mairie" had nogal veel plezier toen ze na een telefoontje ons doorverwees. Dus wij op pad, ongeveer 1 kilometer buiten het dorp stond aan een doodlopende weg een imposant huis uit vervlogen tijden zou later blijken, bewoond door een echtpaar van tegen de negentig jaar. Ook dit huis kende een geschiedenis van "Bordeaux" en was gelegen midden tussen de wijnvelden. Binnen straalde alles van een rijk verleden uit, maar je viel van de ene verbazing in de andere. Om maar even te noemen, de zwaluwen woonden gewoon midden in huis in de gang, en over de hygiene in de badkamer en in de keuken zullen we het maar niet hebben. Maar ook dat maak je mee als pelgrim.
Afgelopen vrijdag waren we na onze wandeltocht naar La Reole te gast bij Frans en Nia van Helvoirt die al 8 jaar in die streek wonen. Nou ja, die streek is wel een ruim begrip, Frans haalde ons met de auto op en na anderhalf uur rijden waren we op plaats van bestemming. Hoe we daar ontvangen en behandeld werden is bijna niet te beschrijven !! We werden echt in de watten gelegd en niets was teveel. Frans en Nia zullen misschien altijd al wel gastvrij zijn geweest, maar deze gastvrijheid is toch echt zoals wij wel meer in Frankrijk zijn tegengekomen, maar dan in overtreffende vorm !! De volgende dag bracht Frans samen met de oom van Nia ons weer terug naar La Reole, waar we onze pelgrimstocht weer hervatten.

Wegens tijdsgebrek, de internetverbinding wordt afgesloten, de rest van dit reisverslag tot heden bij volgende gelegenheid !!

Perigeux

We hebben ondertussen al weer een paar dagen de stad Limoges achter ons liggen, en ondertussen in een wat kleinere, maar toch zeker mooiere stad, Perigeux aangedaan. Een week vol verrassingen ligt achter ons. Afgelopen woensdag liepen we naar Les Cars, een voor de Fransen een wat groter dorp, maar voor onze begrippen een echt kleindorpje.Alleen door de ligging tenopzichte van andere dorpen en de historie is het wat bekender en heeft het enkele voorzieningen, een kruidenerswinkel, een slager maar vraag niet wat voor een, en zowaar een hotel. En in dit hotel moesten wij de nacht doorbrengen, er was geen speciale, goedkopere, voorziening voor pelgrims zoals in diverse andere etappeplaatsen? Nou was dat ook een typisch Frans hotel in een dorp, waar misschien een paar keer in de maand iemend overnacht, pelgrims uitgezonderd. Maar de prijs was er achteraf gezien ook naar, net ietsje meer dan een refuge.
Na Les Cars ging Harrie een tweetal dagen alleen op pad, hij had wat vakantievrienden in de buurt wonen. Maar alleen gaat natuurlijk net zo goed als met zijn tweeen, lopen moet je toch zelf doen. Maar op de plaats van bestemming voor die dag aangekomen, en ik me melde in een particuliere refuge, werdme de deur gewezen. Ik had me de dag van tevoren telefonisch moeten aanmelden, er was geen ontkomen aan! Eruit werd me diverse keren verteld, en dan ga je maar weer verder op pad, weer een ervaring rijker. Op naar de door de Mairie aangewezen camping. Wel 2 km buiten La Coquille en nog wel de verkeerde kant op, maar zo te zien een nette camping. Tot ik de Sanitaire voorzieningen aanschouwde! Niet te filmen wat een viezigheid. De toilet en de douche heb ik alleen aangekeken, verder heb ik me er niet meegemoeid. Vlug mijn tentje opgezet en al mijn spullen en ikzelf erin, en meteen begon het flinkte regenen en later ook nog te onweren. Rond half zes kwam de zon er weer aarzelend door, maar dan kun je niet meer op zoek gaan naar een beter onderkomen. Ondertussen kwamen er wel enkele andere gasten de camping op, maar na het zien van die sanitaire voorzieningen vertrokken ze één voor één. Dus stond ik die nacht moederziel alleen op de toch niet kleine camping.
Devolgende dag, Vrijdag, deed ik Thiviers aan, een leuk klein stadje. Eerst naar het Cetre de Tourisme, voor een overnachtings mogelijkheid. Op de plaatselijke camping stonden chaletjes met voor pemgrims een speciaal tarief, dus daar op af. Buiten gekomen kwam Harrie er net aanlopen, en samen gingen we richting Caming. Er was niemand te zien, dus aangebeld bij de woning tegenover de ingang van de camping. Wat er daarne allemaal gebeurde is bijna niet te geloven. We werden in de woning binnengelaten en meteen naar de woonkamer geleid. Daar mochten we gaan zitten. Of we nog meer wensten? Iets te drinken? En wat willen jullie eigenlijk? Ja, vannacht natuurlijk ook slapen! Je zag mevrouw nadenken, wat moet ik hiermee! Toch kwam er snel een oplossing, in het sousterrain, eigenlijk de kelder van de woning, maar door de ligging tegen een heuvel voor nze begrippen net zo goed de begane grond, werd er ruimte gemaakt, een bed van de bank gemaakt, een tafel met stoelen naar binnen gebracht, dus wij waren voorzien. Er was ook een aanrechtje, een toilet en een douche. Meer dan voldoende voor een pelgrim. Eenmaal onze spullen weer uitgepakt en het bed opgemaakt, kwam de kleindochter met een pan soep met natuurlijk ook een stokbrood erbij, en mevrouw bracht koffie, bier, cola, een fles wijn, noem maar op. Net de soep door de keel werden er witte bonen met worstjes en vlees geserveerd en steeds de vraag gesteld of we nog meer wensten. Nou, dat was wel genoeg zo, héél hartelijk bedankt. S'middags gingen we nog even naar het stadje, en begin avond waren we weer terug in onze refuge. Weer werd er op de deur geklopt, en een tv werd naar binnengebracht en aangesloten, dan konden we het nieuws en het weer voor de komende dagen bekijken. Echt vriendelijk en gastvrij van die mensen. Tegen 9 uur besloten Harrie en ik om naar bed te gaan, de volgende morgen was het voor ons natuurlijk weer vroeg dag. Weer werd er op de deur geklopt en weer was er soep, ditmaal aangevuld me gekookte eieren, volop fruit, toast, jam, noem maar op!! De hele tafel stond vol !! Waar moesten we alles laten, honger hadden we niet meer. Toch maar wat eten, en de rest voor het ontbijt voor de volgende morgen. En natuurlijk afrekenen, want het vertrek was vroeg gepland. Helemaal niets wilden ze er voor hebben, het was een belediging als we iets er voor gaven. Ongelooflijk, wat een gastvrijheid en vriendelijkheid. In de loop van de dag waren er zeker een 6-tal mensen mee gemoeid geweest !! En de cloe van het verhaal ? We hadden bij de camping even wat geduld moeten hebben, deze mensen hadden helemaal niets met de camping te maken en ze werden als het ware door ons overvallen !! Maar gastvrij ?? Ongelooflijk !!
Gisteren beleefden we weer een ander verhaal, mijn vrienden René en Mieke kwamen speciaal voor ons over uit Nederland en vandaag weer terug !! René had dat beloofd, maar een reis van tweemaal 900 km is toch wel iets wat je niet voor iedereen doet. Niet dat ik zo speciaal ben, maar René en Mieke wilden toch wel eens met eigen ogen zien hoe het mij verging. Nou, het is een echt fijne dag geworden, en er werd natuurlijk heel war verteld, over en weer. S'avonds lieten we ons verwennen met onze Franse "gastouders", Bernard en Monique uit een Parijse voorstad, die een heerlijke warme maaltijd hadden gemaakt. En gezellig dat het was ! Gelukkig sprak Bernard behoorlijk Engels, zodat de conversatie heel goed verliep. Maar aan alles komt een eind, dus ook aan het bezoek. Vlug nog wat overtollige spullen aan René en Mieke meegegeven, waaronder ook onze tentjes. En wij kregen van hen nog wat aanvullingen van het thuisfront. Een echt fijne dag, ook om nooit te vergeten !!
Vandaag liepen we, zoals reeds gemeld naar¨Perigeux, en namen we onze intrek in een groot Deocezaan gebouw, waar we om te beginnen mee mochten eten met een groep geestelijk gehandicapten en hun familieleden. Zij hadden een speciale dag voor gehandicapten. We werden Plechtig voorgesteld als geweldige pelgrims uit Nederland die niets te eten hadden en mee mochten eten ! Natuurlijk mchten wij dat, en met een warm applaus werden we verwelkomd !! Daarna bezochten we de binnenstad met zijn bijzonder Kathedraal. Wat een prachtig en groot gebouw! Echt een belevenis om dit te mogen aanschouwen !!! 

In Limoges

Afgelopen zaterdag moesten we op pad zonder ontbijt, omdat we daar te vroeg voor vertrokken. Ook in de dorpen die volgden was nergens en bakker, zodat we zonder brood, maar wel en stukje worst en kaas, de voormiddag door moesten zien te komen. Daar kwam nog bij dat we voor 12 uur op de plaats van bestemming, Bénévent l'Abbaye, moesten zijn, want de winkels hier in Frankrijk zijn gesloten van 12 tot 3 uur ! Dat betekende voor ons de laatste 7 km in een uur en een kwartier. Gelukkig zat er dat net in, en we hadden zelfs op tijd de sleutel van de refuge. Een net, maar simpel onderkomen, maar daar raak je ook aan gewend. Later in de middag kregen we nog gezelschap van en Belgisch koppel, [Z]Jos en Lieve, die we ook al in Gargilesse hadden ontmoet. Dus dat werd weer even bijpraten. Tegen de avond hebben Harrie en ik nog even in het stadje rondgewandeld. Steds wer, dus ook hier, valt het op dat er zovel huizen en andere panden hier in Frankrijk te koop of leg staan. De dorpen en kleine stadjes ontvolken volledig, war gaat dat in de toekomst heen ??
Afgelopen zondag hadden we wer een wat kortere etappe, zodat we besloten om die dag volledig de historische route te lopen, bovendien had het dus al enige tijd niet geregend, zodat alle paden begaanbaar moesten zijn. Maar waar we die dag achter kwamen,is dat het niet voor niets en korte etappe was. Over en afstand van 2,6 km gingen we 245 meter omhoog, een gemiddelde stijging van bijna 10% !! Maar ook dat kwamen we door en we waren zelfs vroeg in de plaats van bestemming, Chatelus le Marcheix.  Hier hadden we het geluk dat we eengoed ingerichte refuge troffen, maar niets om te eten !! er was geen winkel, alleen en restaurant en dat ging om half 6 open. Ondertussen was ons Belgisch koppel ook gearriveerd, en dat was ons geluk. Samen togen we naar het restaurant, maar de keuken bleef gesloten. Gelukkig sprak [Z]Jos en aardig woordje Frans, zodat we wat aardappels,groenten en vlees konden kopen, dat we zelf in de refuge klar maakten. Lekker en nog gezellig ook !
Gisteren een wat langere etappe, maar we gingen al voor 6 uur op pad om de warmte voor te blijven. Maar het was tweede Pinksterdag, dus weer zonder ontbijt op pad, wat moet je anders. Onderweg aten we ons laatste noodrantsoen op, dus we zouden de finish voor die dag, St. Leonard de Noblat wel halen. maar na 15 km lopen kwamen we langs een hotel/restaurant waar we en half stokbrood, goed belegd met rauwe ham,een kop koffie en en glas jus d'orange bestelden. Voor de prijs hoefde je het niet te laten, 5 euro !  In St. Leonard aangekomen was het even zoeken, maar dat was de moeite waard. Een prachtige refuge met alles erop en eraan, zelfs koffie, thee, jam, ja zelfs pasta's en tomatenpuree ! Dus van dat alles, en natuurlijk nog wat andere ingredienten die ook voorhanden waren maakte Harrie weer en voedzame en nog lekkere warme maaltijd. s' Avonds keken we zowaar nog naar het nieuws en het weer, er was zelfs een tv aanwezig.
Vandaag liepen we naar Limoges, en grote stad ook op ons pad richting Santiago. Gen overbodige luxe voor mij om deze stad aan te doen, de hakken van mijkn schoenen waren ondertussen flink afgelopen. Op een dorpje of in en stadje vind je hier in Frankrijk echt geen schoenhersteller. Maar op dit moment liggen ze in deze stad dan toch bij de schoenendokter, en zijn ze om 6 uur hersteld !! Kan ik morgen weer recht lopen .......

op naar de 1000 km

Zondag 4 mei stonden we vroeg op omdat die dag erg warm zou worden. Door het droge weer van de afgelopen dagen zou het mogelijk moeten zijn om weer te gaan wandelen volgens de historische route. Op weg dus en alles verliep naar wens, op een stuk van 500 meter na, daar was het weer erg drassig. Aangekomen in Loye sur Arnon, na een 3 uurtjes wandelen, zouden we een pauze houden bij de kerk. Daar immers staan dikwijls bankjes en dat is wel zo fijn als je wat wilt rusten. Groot was de verrassing toen de zus van Harrie, Els, en haar man Piet daar zaten te picknikken ! Daar hadden wij niet op gerekend, er was niets afgesproken. Dus we konden zo aanschuiven en genieten van een lekkere kop koffie.  Op het eind van de dag kwamen we aan in Le Chatelet, een net wat groter frans dorp. Voor onderdak werden we verwezen naar een hotelletje aan de rand van het dorp, zij hadden speciale pelgrimstarieven. Maar het hotel bleek op zondag gesloten, maar op de deur hing een briefje voor pelgrims. Het bleek dat de achterdeur open was, na een telefoontje, en we kregen kamer 5 . Verder hebben we die dag niemand meer gezien ! Ook een manier van gastvrij zijn. Maar devolgende morgen wel een ontbijt en de rekening. Ook dat viel niet tegen . Afgelopen dinsdag 6 mei waren we in La Chatre, een leuk frans stadje, hoog op een heuvel gelegen. Dat heeft natuurlijk in het verleden voordelen gehad, maar voor ons was het natuurlijk weer extra ploeteren. Maar alles wend, ook klimmen, al kost dat met het warme weer nog meer energie.
Woensdag kwamen we aan in Neuvy St. Sepuchre, ook een klein stadje. In dit stadje staat een bijzondere kathedraal, waar ik natuurlijk ook weer enkele foto's heb genomen. Maar slapen was een probleem, geen overnachtingsmogelijkheden voor pelgrims, en de gemeentelijke camping was nog gesloten. Dus dat werd wildcamperen aan de rivier op een groot grasveld. Ja, als er geen andere mogelijkheden zijn, dan moet je wat.
Woensdag liepen we naar Gargilesse, een prachtig stadje, net zoals Valkenburg, maar dan echt heel veel kleiner. Op de weg ernaar toe zag je het landschap veranderen, meer bossen en de akkerbouw veranderde in veeteelt. Dus geen grote velden met koolzaad en graan, maar weilanden. Wel grote weilanden met rode runderen, die enorm veel ruimte hebben. Dat alles afgewisseld met grote heggen en veel bomen. Een prachtig gezicht, want het landschap is ook nog eens glooiend. Hier in Gargilesse ontmoetten we voor de tweede keer Maria Konijn, een dame uit Alkmaar, die begin maart vertrokken was vanuit haar woonplaats. Ze loopt alleen , maar met een rugzak van 13 kg zoals ze zei. Ook hier brachten we de nacht door in ons tentje oàmdat er geen andere mogelijkheid was.
Gisteren liepen we naar Crozant, een vrij korte etappe van 20 km, maar doordat we verkeerd liepen kwamen er naar schatting toch wel een km of 6 a7 extra bij. Maar gelukkig konden we overnachten in een leegstaande school die voor pelgrims bestemd was. Geen luxe, maar wel een dak boven het hoofd en een kookgelegenheid waarvan we dankbaar gebruik maakten. Vandaag liepen we weer een uitzonderlijk prachtige route, in het begin over een steil dalend pad richting de rivier de Sédelle, en daarna een heel stuk naast de wildstromende rivier over een pad door de bossen. Maar niet alles is even mooi ! Vandaag hebben we zeker 3 keer loslopende honden van ons af moeten houden met onze stokken !! Ook dan bewijst een grote stok zijn dienst !!!

Vezelay achter ons gelaten

Na een prachtig weekend in alle opzichten, gingen we maandagmorgen op weg met de bedoeling om de historische route te gaan volgen. Het weer was een stuk minder dan zondag, maar het was droog. Maar niet voor lang, al na een half uurtje lopen begon het te miezeren en niet lang daarna zette de regen echt door. Maar door de regen en het drukke verkeer op de weg die we liepen zagen we een routewijzer over het hoofd en liepen we totaal verkeerd. Pas na een kilometer of 3 kwamen we erachter ! Teruglopen over die drukke weg was niet zinvol, dus na het bestuderen van een landkaart en het kaartje van de routebeschrijving besloten we om af te slaan in de goede richting, en de route verdreop weer te gaan volgen. Maar ja, in Franklrijk is het land niet zo vlak als bij ons, dus het werd een lange weg van klimmen en dalen met die zware rugzak op de rug in de ondertussen stromende regen. Eenmaal weer aangekomen op de historische route was het ondertussen half één  en hadden volgens de routebeschrijving pas 10 km gelopen. en dus besloten we om maar de kortste weg naar ons einddoel van die dag, Corvigny, te nemen. Eenmaal daar aangekomen hadden we die dag 42 km gelopen, gestart om kwart voor acht en gefinisht om half zeven. De echte regen begon omstreeks half negen en deze hield aan tot half vier !!  Van een zware etappe gesproken. Maar eenmaal aangekomen werden we in een refuge warm onthaald door de tijdelijke beheerder Edward Gregg, een zeer sympatieke Schot. Voor mij wel zo makelijk, engels spreken !!  S'avonds lekker genoten in een restaurantje in de buurt van de refuge van een pelgrimsmenu voor slechts 9,50 euro ! Ja, ook dat kennen ze hier op de route !
Devolgende dag had het weer een zeer buiig karakter, zodat de regenkleding meerdere keren uit en aangedaan moest worden, wat natuurlijk ook zijn weerslag heeft op het moreel. ( of is het moraal ? ) Maar alles komt goed, ook deze keer. Aangekomen in Prémery ontmoetten we daar een dame uit Eindhoven, Hans Huisman. Ook zij was op weg naar Santiago, maar dat was nog niet alles, ze was van plan om door te fietsen naar Fatima in Portugal, en dat allemaal voor een goed doel, namelijk kinderen met aids steunen met het bij elkaar gefietste geld!
Afgelopen woensdag bereikten we, ook weer na een erg vermoeiende dag door het slechte weer, de stad Névers. Deze stad ligt ook op een van de histourische routes. Ik had Névers welbewust in het routeschema opgenomen omdat ik na twee bedevaarten naar Lourdes nu de mogelijkheid had om het aldaar opgebaarde lichaam van Bernadette Soubiroux te bezoeken. Groot was de verrassing toen wij voor een overnachtingsplaats werden doorverwezen naar dat bewuste klooster !! Het werd voor mij een emotionele aanschouwing, ik was erg blij dat ik dit mocht meemaken, een doel  van mijn pelgrimstocht was volbracht.
Donderdag, Hemelvaartsdag, was het weer erg mooi, en dus besloten we om die dag nog maar eens de historische route geheel te volgen. Door het mooie weer en de prachtige omgeving, vloog de tijd voorbij en voor we het wisten waren we op onze eidbestemming voor die dag, St. Pierre le Moutier. Daar aangekomen werden we verwelkomd door Michel en Hetty Grimmink uit Diessen, zij waren speciaal voor ons daar naar toe gekomen! Wat fijn om weer even bij te kunnen praten en wat nieuwtjes te kunnen aanhoren. Ook zij genoten zichtbaar van onze verhalen. Na wat rondvragen in het dorp door Harrie kwam een gedeelte van de gemeenschap in aktie om ons van onderdak te voorzien voor de nacht die komen zou. Ik kan niet het hele verhaal schrijven wat er daarna allemaal gebeurde, maar uiteindelijk kwamen we in een zeg maar gerust 3-sterren refuge !!Michel en Hetty mochten hun camper erbij parkeren, en dat alles voor een minimaal bedrag. De eigenaresse van deze refuge was zeer  begaan met pelgrims, vertelde zij. Het werd voor ons allemaal een gezellige avond in de camper !
Ook gisteren werden we door een bezoek verrast op het einde van onze wandeldag, en wel door de zus van Harrie, Els en haar man Piet Leermakers uit Hapert. We sliepen met ons tentje naast hun caravan op de camping van Isle et Bardais, gelegen aan een prachtig stuwmeer. Samen met Els en Piet bezochten we nog een bos in de buurt met enkele zeer bijzondere bomen van 350 jaar oud! Het kan ook bijna niet anders, Piet is een en al flora en fauna !!
Vandaag liepen we naar St. Amand Montrand in de brandende zon en waren we blij dat we onderdak kregen in de refuge van de Zusters Francicanessen. We werden daar heel hartelijk en heel belangstellend ontvangen en meteen kwam de frisdrank te voorschijn. Wat kan een glaasje fris toch lekker zijn. Harrie heeft daarnet heerlijk gekookt nadat we eerst samen naar de supermarkt waren geweest. Voor vannacht hebben we al weer afgerekend,
gratis, maar zoals een goede pelgrim betaamd zullen wij een gift in het daarvoor bestemde bakje doen.

Al met al een zware week, met vanaf maandag tot en met vandaag toch ruim 200 km gelopen !!!

de eerste etappe zit erop

Na alle feestelijkheden werd het weer tijd om onze grote schoenen aan te doen en weer wat kilometers te maken. Van woensdag tot en met vrijdag betekende dat, dat we in deze dagen totaal 92 km liepen. Het lijkt veel, maar met de nodige kilometers in de weer goede benen viel het tovh wel mee. Maar na een paar eentonige dagen wat betreft de omgeving, je raakt ook hieraan gewend, werden we zaterdag beloond met adembenemende natuur. Lopend langs de rivier de Cure was het adembenemend wat we zagen. Een smal pad tussen de rivier  en soms overhangende rotsen, vervolmaakt met een steriele rust, vergeet je al snel dat het soms anders is. Nu is het zondag, en hebben we de eerste etappe erop zitten. Een etappe met de nodige lichamelijke problemen zoals jullie allemaal wel weten, maar geestelijk een enorme verrijking. Wat een hartelijkheid overkomt je, je kunt er niet onderuit! Maar vanmorgen na een extreem korte etappe zijn we dan gearriveerd in Vezelay. Eerst naar het zustersklooster waar ik gisteren al geboekt had. Daar dan de nodige formaliteiten en natuurlijk de prachtige stempel met de nodige emotionele waarde. Na een korte opfrissing dan naar de basiliek voor de hoogmis van 11 uur. Wat je dan meemaakt ! Het is ondertussen meer dan 50 jaar geleden dat ik mijn eerste heilige communie deed, en in al die tijd heb je dan al vele H. Missen meegevierd, maar dit was echt ongelooflijk !! Een H. Mis geheel gezongen door priesters en zusters, met een zo'n grote zuiverheid, echt de rillingen lopen over je rug en menigmaal stonden de tranen in mijn ogen. Ook nu nog als ik er aan terugdenk.
De rest van de dag is het hier ook goed toeven, maar om 6 uur is de Vespers, ook weer gezongen, en die wil ik toch zeker niet missen. Morgen gaat de pelgrimstocht weer verder, is er weer een mogelijkheid om op intenet te gaan, zal ik dit zeker niet laten. Jullie allen lopen toch met me mee?

Bezoek in Frankrijk

Gisteren, maandag 21 april, hebben we een korte etappe gelopen, omdat we bezoek uit Nederland zouden ontvangen, en wel om een bijzondere reden, mijn 58ste verjaardag vandaag. Maar voordat het zover was, zouden we nog een behoorlijke doop krijgen, namelijk de hele route van toch nog 3,5 km stromende regen, zodat we behoorlijk nat en koud werden. Maar eenmaal in Bar sur Seine aangekomen, en ons bezoek gearriveerd, was alle ongemak natuurlijk vlug vergeten. Op bezoek zijn gekomen, natuurlijk voor mij op de eerste plaats mijn vrouw Peet, de vrouw van Harrie, Peet, en mijn buren Frans en Marianne van den Hout. Na ruim 3 weken van huis is het echt heel fijn dat je je schat weer ziet. Voor mij toch echt wel! En dan heb je toch weer veel om over bij te praten. Harrie had ondertussen dat ik op het bezoek zat te wachten een Gite voor 2 nachten gehuurd, want ons bezoek gaat pas morgen, woensdag weer naar huis. Voor vandaag hebben wij een rustdag gepland, zodat we alle tijd voor ons bezoek hebben en ook zelf kunnen genieten van een dagje "toerist" te zijn. De Gite is echt heel prachtig en van alle gemak voorzien, en zelfs hiervoor hebben ze voor pelgrims een verlaagde prijs ! Gisterenavond fijn genoten van een lekkere warme maaltijd, en daarna een paar glaasjes wijn bij een grote openhaard. Vandaag hebben we wat gewandeld in de omgeving van de stad, de prachtige oude kerk bezocht en natuurlijk heb ik de vele felicitaties in ontvangst genomen, in elke vorm zoals ze mij bereikten. Via een reaktie op dit weblog, een kaartje, een mailtje, een sms-je, en persoonlijk natuurlijk niet te vergeten. Allemaal heel hartelijk bedankt !!! Op deze manier je verjaardag vieren heeft natuurlijk ook zijn verrassende kanten !! Nogmaals, BEDANKT !!

Richting de Seine

Zaterdag 19 april bereikten we Brienne le Chateau, waar we konden overnachten in een speciale overnachtingsplaats voor pelgrims van de stad. Ook deze wordt gratis ter beschikking gesteld, is wel sober van inrichting, maar ruim voldoende voor te overnachten. Voor ieder een bed, een douche en een toilet, een aanrecht en een elektrische kookplaat en alles voorzien van elekrische verwarming, zodat gewassen kleding ook gedroogd kan worden. Ook Greet en Angele uit Belgie brachten hier de nacht door, en gezamelijk genoten we van een eenvoudige warme maaltijd.
Gisteren, zondag 20 april, was de eerste echt fijne wandeldag voor wat de temperatuur betreft. Ongeveer 18 graden naar schatting is een fijne temperatuur om te lopen, zeker bij weinig wind. In deze streek is het zeer rustig, en zeker op zondag kun je 's morgens de mensen die je tegenkomt op een hand tellen. degene die je tegenkomt loopt met 1 of meer stokbroden onder de arm, want ook op zondag bakt de bakker ze hier bruin ! Onze eindbestemming voor deze dag werd Villy en Trodes, een dorpje van ongeveer 200 inwoners. Ook daar was geenandere mogelijkheid om te overnachten dan in onze tentjes, en we waren natuurlijk ook blij dat we die mochten opzetten bij een woning. De bewoner was een dertiger die volop bezig was om zijn  huis te renoveren. Ook van hem konden we alles krijgen wat we wilden, steeds kwam hij vragen of we wat wilden. Koffie, bier, een stuk worst, koeken? Toch fijn als je wat krijgt aangeboden, want een winkel kennen ze hier geen. Maar wel een klein cafe'tje, dus daar maar even naar toe toen we onze tentjes hadden opgezet. Fijn dat de kachel werd gestookt, want het was ondertussen toch wel wat frisser geworden. Binnen zat alleen de kasteleinsvrouw, en twee klanten, dames van 60 a 70 jaar oud. Maar kort na onze binnenkomst gingen deze twee weg, zodat we alleen met de kasteleinsvrouw overbleven. Dat is natuurlijk wel goed om je Franse taal weer wat bij te spijkeren. Gaandeweg dat gesprek kwam zij erachter dat we voor vanmorgen niets bijhadden voor het ontbijt, zodat ze meteen naar haar man telefoneerde zodat hij wat te eten kon brengen. Even daarna kwam hij aanrijden, ze woonden 8 km verderop, met twee stokbroden en twee Franse kazen voor ons. Toen we ons verbruik afrekenden, bleek dat we voor de broden en de kazen niets hoefden te betalen, we waren per slot van rekening pelgrims. Ongelooflijk hoe men hier in Frankrijk mee omgaat, dat ga je steeds meer waarderen !!!!!! 

Het distrikt Marne

Donderdag 17 april werd voor ons een tovh wel zware dag, niet aleen vanwege de lengte van de af te leggen afstand, maar ook de stormachtige wind op kop, de soms behoorlijke steile klims en dan nog een stuk verkeerd lopen doen de rest!  Einddoel van de dag werd Vitry le Francois, een niet al te grote stad. Pas om 6 uur bereikten we de stad, doodmoe en dan nog zoeken naar een slaapplaats. Eerst dan maar naar die grote kerk die voor ons opdoemde, de Notre Dame. Eenmaal daarbinnen ontmoetten we een priester die voorons wel een slaapplaats wist, schuin achter de kerk was een zustersklooster, en de zusters hadden voor pelgrims slaapplaatsen. Dus wij naar het klooster, en meteen werden we ieder naar een eigen slaapkamer geleid door en vriendelijke zeer jonge zuster. Op onze slaapvleugel was ook nog een wasplaats met daarin een wasmachiene en droger, zodat we al onze kleren weer eens lekker konden opfrissen. Later bleek dat het klooster bewoond werd door slechts 2 zusters, dus ook daar hetzelfde probleem wat betreft roepingen.  Hier wel geen maaltijden, maar daar hadden wij ook begrip voor. Ook hier een overnachting gratis, dus voelden wij ons wel geroepen om devolgende morgen eerst naart de H. Mis te gaan welke overigens door totaal 10 prsonen bezochty werd. Hier in dit klooster ontmoetten we opnieuw Carl uit Antwerpen die we voor de eerste keer tegenkwamen op ons logeeradres in Trépail.
Vrijdag 18 april voerde ons uiteindelijk naar Outines, een plaatsje van slechts 135 inwoners. Er waren wel verschillende gite's, maar die zijn voor ons soort pelgrims te duur, dus vroegen we op een adres of we onze tentjes mochten opzetten. Geen probleem, als we maar geen vuur maakten. Eenmal onze tentjes opgezet vroeg de alleenwonende vrouw van ongeveer 70 jaar of we wilden komen eten, want we zouden wel honger hebben. Dus wij op de afgesproken tijd naar binnen, en daar brandde de quisiniere lekker, met daarop verschillende pannen! Wat we allemaal voorgeschoteld kregen; aardappelsoep, supermals rundsvlees met wortelschijfjes. Daarna radijsjes als tussendoortje. Vervolgens gevulde omelet met salade, en daarna natuurlijk, je bent per slot van rekening in Frankrijk, kwam de kaasplank op tafel. En als desert geweckte perzikken op sap uit eigen tuin! Devolgende morgen eerst eenbezoekje aan de kerk, die mevrouw had speciaal voor ons geregeld dat de kerk open was, zodat we deze konden bezichtigen en wat foto's maken. Daarna nog een lekker ontbijt en waren we klaar voor vertrek. Eerst afrekenen, voor jullie lezers misschien een afgezaagd verhaal, maar als je het meemaakt gaat er toch steed iets door je heen! Voor pelgrims doen ze hier alles, die moet je goed verzorgen en, dat is onbetaalbaar !! Alleen het adres noteren bvoor een kaartje als je bent aangekomen in Santiago.

De champagnestreek in

Het is alweer een week geleden dat ik op internet kon, dus ondertussen weer veel meegemaakt. We vertrokken uit Reims en dan kom je dezelfde dag in een heel andere streek terecht, namelijk de champagnestreek. Wat is dat een mooie omgeving om daar door te mogen lopen. Ik beschouw het nog steeds als een voorrecht dat ik deze pelgrimstocht kan lopen ! Eindeloze grote vlakten met graan en koolzaad maken plaats voor kleinere percelen met druivenranken, ordelijk geschikt tegen de heuvels. Maar voordat we het eerste stadje bereikt hadden, moesten we wel eerst een beetje de hoogte in, een weg van ongeveer 2 km. Het was zoals men dat in wielertermen noemt " vals plat", het leek wel of er iemand aan een elastiek achter mij hing ! ( ik heb nu ineens een heel ander lettertype, ik heb ergens op dit Franse toetsenbord iets aangeraakt wat ik niet meer kan herstellen.) eenmaal aangekomen in Verzenay ging het nog steiler, maar nu ging het toch voor mij wat makelijker. Maar we waren nog niet op de plaats van bestemming voor die dag, we wilden naar Trépail. Onderweg in de plaats Verzy zochten we weer de GR 654 op, een steile klim naar een groot vlak deel van misschien wel 500 ha. bestaande uit een groot natuurpark. Veel Mensen liepen hier rond om te genieten van de bijzondere vegetatie. Een echt prachtige omgeving. Maar als je omhoog bent gegaan, moet je op zeker moment ook weer naar beneden, en dat was zeker geen pretje. De verharde wegen werden bospaden, en een eind verder leek het wel of je door een beekje liep. En dan nog naar beneden met die zware rugzak op je rug. Maar aan alles komt een eind, en Trépail vonden we na tussenkomst van de Maire, de burgemeester, een slaapplaats op een zolder boven een schuur, welke in de oogsttijd gebruikt werd voor het onderbrengen van druivenplukkers. Ook hier troffen we een ongekende gastvrijheid, de alleenwonende vrouw bood ons meteen koffie aan, en nodigde ons ook uit voor een lekkere warme omelet volgens recept van haar oma!  Als je dan bij zulke mensen binnenkomt en ziet hoe eenvoudig ze wonen, en wat ze dan voor volstrekt vreemde mensen, pelgrims, over hebben, dan voel je een bepaalde warmte over je heen komen. De volgende morgen ook weer een ontbijt voor de pelgrims, en betalen ho maar, dit alles is voor hen een eer om pelgrims te mogen ontvangen lijkt wel. In de loop van de dag verlaat je dan weer de champagnestreek en eindigt de dag weer in een heel andere omgeving, de stad Chalons en Champagne;